ქალების მარში
როცა ბიჭები დაიჭირეს,
და მათ პირველ რიგში ბიჭები დაიჭირეს,
მოვიდნენ დები -
როგორც მითებში,
სისხლისმიერი სიყვარულის გასაცხადებლად.
როგორც ოდესღაც, ძველ დროებში და ძველ ქვეყნებში,
დაარღვიეს ყველა კანონი
და ძალადობის პირისპირ დადგნენ გოგოები - მდინარეები.
სხვა რა უნდა გაგახსენდეს,
როცა ხედავ, შეუჩერებლად ავსებენ ქუჩებს
ფერადი თმებით,
ჭრელი დროშებით
ხან ყვრიან და ხან მღერიან
და გგონია, სადაცაა ფრთებს შეარხევენ, წეროებად აფრინდებიან,
გოგოები, მკლავგაშლილები, ხუთჯვრიანი დროშებით მხრებზე.
და უკვე იცი, ვეღარ დაიჭერ.
ყველა ფრინველს ვერ დაატყვევებ,
სულ ერთიია, შარიც რომ მოსდო:
ლამაზები არ არიან...
ქუჩებს კეტავენ...
თავხედურად გესიტყვებიან...
და გასცქერი ამ შეშლილ ქალაქს,
რკინის ქალი რომ გადმოჰყურებს მახვილით ხელში,
ეს უშნო მონსტრი,
წინაპრებმა რომ დაგიტოვეს თითქოს მცველად, თითქოს მფარველად...
ხვდები,
ქალების ეს მდინარე მისგან არის გულმოცემული,
ხვდები, ვერასდროს ჰპოვებ სიმშვიდეს,
მათი ამბები ამ ქალაქში მითებად იდენს,
ფრინველებად იტრიალებს ქუჩების თავზე
და თავს არავის დაავიწყებენ.
Als die Jungs schon festgenommen waren –
denn sie nahm man als erstes fest –,
gingen auch die Mädchen auf die Straße,
um schwesterlich nun ihre Pflicht zu tun, wie in den Mythen,
gegen jedes herrschende Gesetz.
„Sie strömen wie ein Fluss“, so dachtest du bei ihrem Anblick.
Wie anders solltest du beschreiben,
wie unaufhaltsam sie die Straßen füllten?
So wie das Flussbett sich im Frühling frisch mit Wasser füllt,
so strömten sie:
Mädchen mit bunten Haaren,
Mädchen mit bunten Fahnen,
Mädchen mit schrillen Stimmen,
Mädchen, die schrien, Mädchen, die sangen.
Du denkst: Nun werden sie die Flügel breiten
und wie Störche über Tiflis gleiten.
Mädchen mit der Fünfkreuz-Fahne,
die man nicht mehr fangen kann!
Bei Gott, sie können doch nicht alle fangen,
alle, die sie hässlich finden,
alle, die den Boulevard blockieren,
die so laut sind und so frech!
Dann fällt dein Blick auf jene Frau aus Stein,
die vom Berge auf die Stadt schaut und ein Schwert hält,
dieses Monstrum, das die Vorläufer uns hinterlassen haben –
angeblich soll sie uns beschützen und bewachen.
Plötzlich leuchtet es dir ein:
Dort hat der Strom der Frauen seinen Ursprung.
Und diese Unruhe hört niemals auf.
Es strömt von dort. Es fließt und flattert.
Es ist der Mythos dieser Stadt.
Und keiner wird ihn je vergessen machen.
